У МАРОЗНЫМ ПАВЕТРЫ СУЧКІ СТОГАДОВЫХ КЛЁНАЎ, ЛІП, БЯРОЗ, ЗВІНЯЦЬ ВЯСНОВЫМ РУЧАЁМ, ГУБЛЯЮЧЫ СРЭБРА З СЛЁЗ. ЗІМА ОБЬЯЛА ІХ ДЫХАННЕМ, ЗАЛЕДЕНЕЛЫМ АДЗЕННЕМ, НАКРЫЎШЫ ПУХНАТАЙ ФАТОЙ У БЯЗМЕЖНЫ СОН ІХ ЗАХАПІЛА, НЕ ДАЎШЫ АПАМЯТАЦЦА ЗЛЁГКУ. НАРАДЖАЮЧЫ Ў КРОНАХ СРЭБРА ПА ТОНКІМ ГАЛІНАМ ЛЬЕ ЦЯПЛО. АДНАК, ДРОЖ ПА ЦЕЛЕ НОЧЧУ, РЫПУЧЫ ТРЭСК СТВАЛОЎ НА СВАЕ ВОЧЫ СПАЛОХ НАМ ДОРАЦЬ НЯМА СУМНЕВУ ТРАШЧАЦЬ СТВАЛЫ,ЯК У ДЗЕНЬ НАРАДЖЭНЬНЯ, ПАЛОХАЮЦЬ ДЗІЦЯЧЫЯ ВАЧАНЯТЫ, ТРАСУЦЦА Ў РАДАСЦІ РУЧКІ, ЯК І СУЧКІ НА СКРАЗНЯКУ, АЛЕ ШТО-ТО ПАДОБНАЕ ТУТ ЁСЦЬ.