Эски бир ривоят бор. Уни гоҳ Навоийга, гоҳ бошқаларга нисбат бериб айтишади. Бир одам бақириб ашула айтиб девор ураётган экан. Иттифоқо, шу ғазални ёзган шоир кўчадан ўтиб қолибди. Ижодкор бирпас эшитиб туриб, ғазабга миниб, деворни бузиб йиқита бошлабди. Ҳой-ҳой қилиб, ўдағайлаб етиб келган деворзанга қараб, “Сен менинг не машаққат билан битган байтларимни (араб тилида байт – уй дегани) бузяпсан-ку, мен ниҳояти девор қулатяпман”, деган экан…